Mieczysław Czechowicz był mistrzem transformacji – jednym spojrzeniem potrafił wywołać zarówno uśmiech, jak i wzruszenie. Choć wielu kojarzy go z niezapomnianymi rolami komediowymi, jego talent sięgał daleko poza gatunkowe ramy. jednym z najbardziej cenionych i wszechstronnych aktorów polskiego kina, teatru i telewizji. Jego ciepły, charakterystyczny głos sprawił, że na zawsze zapisał się w sercach widzów. Zapraszamy w podróż po życiu Mieczysława Czechowicza.
Wczesne lata
Mieczysław Czechowicz urodził się 28 września 1930 roku w Lublinie. Przyszedł na świat w rodzinie o głębokich korzeniach patriotycznych. Jego ojciec był oficerem Wojska Polskiego. Do 1940 roku mieszkał w Równem na terenie dzisiejszej Ukrainy, gdzie stacjonował jego ojciec. W czasie II wojny światowej ojciec Czechowicza trafił do niemieckiego obozu jenieckiego. Po uwolnieniu prowadził młyn. Zmarł w 1943 roku. Sam Mieczysław Czechowicz już jako młody chłopak doświadczył tragicznych skutków wojny. W wieku zaledwie 15 lat został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa za działalność w harcerstwie i współpracę z Armią Krajową. Był brutalnie przesłuchiwany i na mocy wyroku Sądu Wojskowego został skazany na trzy lata więzienia w zawieszeniu na pięć lat. Został uwolniony dzięki amnestii w 1945 roku. Te dramatyczne przeżycia ukształtowały jego charakter, co później odbiło się w autentyczności jego aktorskich kreacji.
Kariera
Pierwsze kroki w aktorstwie Mieczysław Czechowicz stawiał w Lublinie, gdzie uczęszczał do Studium Dramatycznego. Śpiewał też jako chórzysta w Teatrze Muzycznym w Lublinie. W 1954 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie wraz z Wiesławem Michnikowskim i Wojciechem Siemionem.
Debiutował na scenie rolą Kirkora w „Balladynie” Juliusza Słowackiego w reżyserii Aleksandra Bardiniego. Krytycy szybko dostrzegli jego wyjątkowe warunki fizyczne oraz talent. Choć początkowo grywał role dramatyczne, to w komedii odnalazł swoje prawdziwe powołanie. Przez całe życie związany był z warszawskimi teatrami. W latach 1954–1957 był aktorem Teatru Narodowego, w latach 1957–1986 występował w Teatrze Współczesnym (1957–1986), a następnie w Teatrze Kwadrat (1986–1991).
Ikona polskiego kabaretu
Mieczysław Czechowicz był współzałożycielem legendarnego Kabaretu Koń (1958), w którym występował z Wiesławem Gołasem, Jerzym Dobrowolskim i Zdzisławem Leśniakiem. Współpracował także z innymi kabaretami, takimi jak Szpak, Wagabunda, Dudek czy U Lopka. Największą popularność przyniosły mu występy w telewizyjnym „Kabarecie Starszych Panów”, gdzie tworzył niezapomniane kreacje, m.in. jako jeden z Tanich Drani.
Filmowe role
W latach 60. i 70. Mieczysław Czechowicz stał się rozpoznawalny dzięki swoim rolom filmowym i telewizyjnym. Wystąpił w wielu kultowych produkcjach, które na stałe wpisały się w historię polskiego kina. Widzowie zapamiętali go przede wszystkim jako wesołego, sympatycznego i pełnego uroku bohatera.
Na ekranie Mieczysław Czechowicz zadebiutował w 1953 roku w filmie „Piątka z ulicy Barskiej”. Jego filmografia obejmuje wiele znakomitych ról w filmach: „Mąż swojej żony” (1960), „Żona dla Australijczyka” (1963), „Nie lubię poniedziałku” (1971), „Poszukiwany, poszukiwana” (1972), „Nie ma róży bez ognia” (1974) i serialach: „Czterej pancerni i pies” (1969), „Janosik” (1974) czy „Zmiennicy” (1986). Występował także w produkcjach dla dzieci, zarówno jako aktor, jak i niezrównany lektor.
Niezapomniany głos w dubbingu
Ogromnym sukcesem Czechowicza okazała się jego praca w dubbingu. To właśnie jego ciepły, rozpoznawalny głos stał się nieodłącznym elementem dzieciństwa wielu Polaków, a towarzyszył postaciom z dobranocek, takich jak „Miś Uszatek”, „Proszę Słonia” czy hipopotam Gucio z serii „Gucio i Cezar”. Dzięki swojej pracy w dubbingu, Czechowicz stał się nie tylko ulubieńcem dorosłych widzów, ale także dzieci, które pokochały jego głos.
Czechowicz był trzykrotnym laureatem Srebrnej Maski, przyznawanej w plebiscycie „Expressu Wieczornego” dla najpopularniejszego aktora telewizyjnego.
Życie prywatne i ostatnie lata
Jego partnerką życiową była Eugenia Śliwińska, suflerka Teatru Narodowego, z którą dzielił życie przez wiele lat. Pod koniec życia Czechowicz ciężko chorował na serce, a planowana operacja niestety nie doszła już do skutku. Aktor zmarł 14 września 1991 roku w swoim domu w warszawskim Miedzeszynie.
Śmierć i miejsce spoczynku
Aktor został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie – miejscu spoczynku wielu wybitnych postaci polskiej kultury.
Czechowicz to aktor, którego twórczość przekracza granice pokoleń – zarówno starsi widzowie, jak i dzieci wspominają go z wielką sympatią. Jego interpretacje i niezwykła osobowość na zawsze pozostaną w pamięci Polaków. Talent, naturalność i niezwykły głos uczyniły go jednym z najbardziej lubianych aktorów w Polsce.
